Mensen op gerontopsychiatrische afdelingen hebben baat bij indeling in leefmilieus

Denkbeeld, Feb 2017

In leefstijlgroepen verkeren mensen onder gelijkgestemden en weten medewerkers beter waar zij hun benadering op moeten afstemmen. Doen dus, zo’n indeling in leefmilieus? Of is het juist een slecht idee?

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12428-017-0005-6.pdf

Mensen op gerontopsychiatrische afdelingen hebben baat bij indeling in leefmilieus

Mensen op gerontopsychiatrische afdelingen hebben baat bij indeling in leefmilieus 0 Anne van den Brink , specialist ouderengenees- kunde, De Waalboog, Nijmegen In leefstijlgroepen verkeren mensen onder gelijkgestemden en weten medewerkers beter waar zij hun benadering op moeten afstemmen. Doen dus, zo'n indeling in leefmilieus? Of is het juist een slecht idee? - nodig begrenzen. Ten slotte is er ook een leefmilieu voor mensen die behoefte hebben aan interactie, maar hier uit zichzelf niet snel toe komen; kernbegrippen hier zijn stimuleren, groepsactiviteiten en bouwen aan zelfredzaamheid en zelfvertrouwen. Onze medewerkers hebben gekozen voor het leefmilieu dat het best past bij hun competenties en werkstijl en zijn extra geschoold in de benaderingsstrategieën voor dat leefmilieu. Voor medewerkers heeft dit twee grote voordelen: zij kunnen vooral die kanten van zichzelf inzetten waarin ze goed zijn en ze hoeven minder vaak te schakelen tussen wezenlijk verschillende manieren van bejegening. En in de praktijk blijkt ook dat cliënten zich prettiger voelen in het leefmilieu dat bij hen past en dat dit helpt probleemgedrag te voorkomen. CONTRA Er wordt in de gerontopsychiatrie veel gesproken over het organiseren van zorg volgens sociotherapeutische leefmilieus. Dat betekent ‘clusteren’ van clientgroepen en dat is een slecht idee. Clusteren is namelijk stigmatiserend. Het stelt het ziektebeeld van de mens centraal en brengt met zich mee dat personeel zijn begeleiding afstemt op de gemiddelde cliënt in zo’n cluster. Mensen krijgen bij opname een ‘sticker’ opgeplakt en het gevaar bestaat dat zij zich vervolgens ook als zodanig gaan gedragen. Werken met leefmilieus betekent dat niet wordt uitgegaan van de individuele behoeften en de gezonde kanten van de cliënt. Dit past niet bij moderne ideeën over gezondheid, zoals het concept ‘positieve gezondheid’ waarbij wordt uitgegaan van de mogelijkheden van ieder mens. Daarnaast versterken leefmilieus vervreemding van de maatschappij. In de samenleving wonen mensen immers ook niet geclusterd en als dit wel zo is in de zorginstelling, komen bewoners nog verder van de maatschappij te staan. Bovendien kunnen cliënten zich niet meer spiegelen aan het gedrag van anderen. Mensen met verschillende kenmerken kunnen elkaar irriteren en afstoten, zeker, maar ook juist ondersteunen en aantrekken; in een divers samengestelde groep is het makkelijker iemand te treffen met wie je graag omgaat. En dan hebben we het nog niet eens over de financiële risico’s en de wachtlijstproblematiek. In de gerontopsychiatrie is het belangrijk de behoeften van de individuele client in kaart te brengen en de zorg daarop af te stemmen. En om afdelingen zo in te richten dat er plekken zijn met meer of minder prikkels. Cliënten kunnen dan zelf de plek opzoeken waar zij zich op dat moment het best voelen. Zo creëren zij zelf hun leefmilieu, elke dag opnieuw. Margreet Zomer-Van der Meulen, verpleegkundig specialist


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12428-017-0005-6.pdf

Mensen op gerontopsychiatrische afdelingen hebben baat bij indeling in leefmilieus, Denkbeeld, 2017, 12, DOI: 10.1007/s12428-017-0005-6