Mooie momenten

TvV Tijdschrift voor Verzorgenden, Mar 2017

Voorzichtig kam ik haar haren. Wat is ze toch teer, denk ik bij mezelf. Ik leg haar dekens recht en zet een muziekje voor haar op. Ik heb geen idee of ze het nog kan horen, maar een stille kamer lijkt me zo eenzaam. Het ochtendlicht valt door het raam naar binnen. Ik kijk even de kamer rond of het netjes is, mijn blik blijft hangen op het grote houten ledikant vol met kussens. En tussen die kussen ligt, in foetushouding, mevrouw De Witte. Onze ‘Snoes’, zo noemen we haar.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41183-017-0035-4.pdf

Mooie momenten

TvV / maart Mooie momenten - Voorzichtig kam ik haar haren. Wat is ze toch teer, denk ik bij mezelf. Ik leg haar dekens recht en zet een muziekje voor haar op. Ik heb geen idee of ze het nog kan horen, maar een stille kamer lijkt me zo eenzaam. Het ochtendlicht valt door het raam naar binnen. Ik kijk even de kamer rond of het netjes is, mijn blik blijft hangen op het grote houten ledikant vol met kussens. En tussen die kussen ligt, in foetushouding, mevrouw De Witte. Onze ‘Snoes’, zo noemen we haar. Ik hou van mijn werk, het zit vol met mooie momenten. Een zoen die ik iedere ochtend krijg, het arm in arm lopen over de gang. Dat ene moment dat mevrouw Spits wel even benaderbaar is. Of die rake opmerking uit onverwachte hoek. De vele liedjes die we met elkaar zingen: ‘Ik zie een muis. Waar? Daar op de trap! Waar op de trap? Nou dáár....’ Die momenten, die kleine details, maken mijn werk mooi. Zorg is zoveel meer dan wassen, aankleden en medicijnen delen. Het is er zijn. Het is bewoners helpen om hun daginvulling waardevol te maken. Juist met die kleine dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn. Ooit waren ze moeder, vader, werknemer, vriendin of vrijwilliger in de voetbalkantine. Mensen voor wie die kleine dingen die het leven zo aangenaam maken ooit ook vanzelfsprekend waren. Ooit. Want hun leven is veranderd. Met een nieuwe opname laat ik de mantelzorgers altijd zoveel mogelijk vertellen over wat voor een leven de nieuwe bewoner heeft gehad. Die informatie is van onschatbare waarde. Het helpt mij om de mens achter de bewoner te zien.  Wanneer het einde van een leven in zicht komt, zoals bij mevrouw De Witte, probeer ik te blijven kijken naar de mens zelf. Mevrouw De Witte hield van nette kleding, een verzorgd uiterlijk. De momenten dat mevrouw De Witte uit bed komt zijn zeldzaam geworden. Als ze op bed blijft, krijgt ze een mooie, schone blouse aan en een bijpassend vestje; nachtjaponnen zijn voor de nacht. Ik kies een bijpassende broche of een mooie ketting uit en zorg ervoor dat ze tussen de schone lakens ligt. En bij iedere handeling vertel ik haar wat ik doe. Af en toe opent ze haar blauwe ogen en vormt haar mond onverstaanbare, woordeloze woorden. Een glimlach van haar laat mij weten dat het goed is. Wendeline Roest (30) werkt als evv’er op een kleinschalige woongroep met dementerende bewoners.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41183-017-0035-4.pdf

Bohn Stafleu van Loghum. Mooie momenten, TvV Tijdschrift voor Verzorgenden, 2017, 35, DOI: 10.1007/s41183-017-0035-4