De smalle marges van de zorg

HEADline, Feb 2017

De smalle marges van de politiek. In het democratische bestel zijn de marges voor het beleid smal, het beroemde leerstuk van Joop den Uyl. De democratie vraagt veel overleg en volharding om wat te veranderen, dat gaat niet zo snel. Stabiliteit van overheidsbeleid is ook een groot goed. Kleine veranderingen kunnen voor individuele burgers wel veel betekenen, ook een opvatting van Den Uyl. Nu we voor een nieuwe kabinetsperiode staan is het een mooi moment om terug te blikken op de veranderingen van de achterliggende kabinetsperiode. Ik beperk me weer tot de care, dat kan ik overzien. Waren het slechts veranderingen in de marges?

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

http://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs40739-017-0003-z.pdf

De smalle marges van de zorg

De smalle marges van de zorg 0 Gert Kwakernaam, manager Financiën en Informatievoorziening Gemiva-SVG Groep De smalle marges van de politiek. In het democratische bestel zijn de marges voor het beleid smal, het beroemde leerstuk van Joop den Uyl. De democratie vraagt veel overleg en volharding om wat te veranderen, dat gaat niet zo snel. Stabiliteit van overheidsbeleid is ook een groot goed. Kleine veranderingen kunnen voor individuele burgers wel veel betekenen, ook een opvatting van Den Uyl. Nu we voor een nieuwe kabinetsperiode staan is het een mooi moment om terug te blikken op de veranderingen van de achterliggende kabinetsperiode. Ik beperk me weer tot de care, dat kan ik overzien. Waren het slechts veranderingen in de marges? - Oanderingen gezien in de zin van nder het kabinet Rutte-Asscher hebben we geen grootse stelselverwel of geen marktwerking. Toch hebben we wel degelijk flinke veranderingen gehad. Het persoonsgebonden budget is niet meer de lieveling van de politiek, maar wordt met wantrouwen bekeken en uitgevoerd. De eigen bijdrage gaat niet meer gemakkelijk voorbij aan het eigen financiële vermogen van mensen. Het belangrijkste in de care: het AWBZ-stelsel is behoorlijk ingeperkt met de overgang van delen naar de Wmo, de Jeugdwet en de ZVW. Daarenboven nog de extramuralisering: de toegang tot verblijfszorg in de ouderenzorg, de ggz en in gehandicaptenzorg is flink teruggedrongen. De lat voor opname is veel hoger gelegd. Veel mensen die eerder voor verblijf in aanmerking kwamen, komen dat nu niet meer. Of pas veel later. Zo bezien waren het misschien veranderingen in de marges, de betekenis was niet marginaal. Zeker niet voor de burgers die er direct mee te maken kregen. Kunnen we onze gebouwen verantwoord gebruiken? Is onze flexibele personeelsschil wel groot genoeg om de uitgestelde pensionering, de decentralisering, de extramuralisering en de kortingen op te vangen? Die vragen stelden wij onszelf en werden ons gesteld. Veel medewerkers waren hun baan niet meer zeker en veel medewerkers met een tijdelijke aanstelling is een vaste aanstelling onthouden. Inmiddels is het tij gekeerd. De uitgestelde pensionering en de extramuralisering zijn grotendeels verwerkt. De decentralisering komt tot rust. De in het regeerakkoord afgesproken bezuiniging van 3 procent in 2017 voor de vvt en de gehandicaptenzorg is van de baan. De treurige verhalen uit de verpleeghuizen en het zicht van de verkiezingen hebben voor 2017 geleid tot meer geld in plaats van minder geld. De vraag is nu weer of er wel genoeg personeel beschikbaar is en komt. Er zijn al weer berichten over onvervulbare vacatures. Alle veranderingen zijn er immers om de groei van de sector te beperken. We hebben het misschien wel over krimp van wat we bieden aan individuele burgers, maar als sector blijft de zorg groeien. Per persoon minder zorg, maar collectief meer. De zorg is nog steeds een groeisector. Wat wil je als hoofdpunt voor de verkiezingen? Meer of minder zorg? Het zal individueel niet veel minder kunnen worden uit het oogpunt van goede zorg. Het kan ook niet veel meer worden, omdat de sector aan de grens van het arbeidspotentieel en aan de grens van de draagkracht van de collectieve financiële last komt. De marges zijn ook weer niet zo groot. Binnen die marge moet een volgend kabinet keuzen maken. De terugblik leert dat er binnen de smalle marges van het democratisch bestel wel veel kan veranderen in een kabinetsperiode.


This is a preview of a remote PDF: http://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs40739-017-0003-z.pdf

De smalle marges van de zorg, HEADline, 2017, 9, DOI: 10.1007/s40739-017-0003-z