Alsjeblieft, voor jou!

PodoPost, Mar 2017

“Hier, alsjeblieft, voor jou!”, zegt Janet Houten. terwijl ze me stralend een kistje in de armen drukt.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

http://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12480-017-0020-4.pdf

Alsjeblieft, voor jou!

PODOPOST • MAART Bernadet is pedicure plus. Zij deelt haar praktijkervaringen - met een kwinkslag en in de overtreffende trap - middels deze column in Podopost en een blog in de nieuwsbrief. Daarbij ventileert zij haar ongezouten visie op zaken binnen de pedicurewereld. - Hze me stralend een kistje ier, alsjeblieft, voor jou!”, zegt Janet Houten. terwijl in de armen drukt. “Open maken, nu!” Ik doe braaf wat me opgedragen wordt. Er liggen twee, duidelijk dure flessen wijn in het rode pluche. Daarnaast twee kristallen wijnkelken. Een kurkentrekker en een wijnthermometer completeren de luxe geschenkset. “Maar Janet Houten, zoiets kan ik echt niet aannemen,“ stamel ik. “Dit is een veel te duur cadeau.” Ik maak aanstalten om het deksel weer op het kistje te schuiven. “Niks daarvan”, zegt mijn cliënte vastberaden terwijl ze het pakket een extra zetje in mijn richting geeft. “Ik kreeg dit van mijn baas met kerst. Maar ik drink geen alcohol en jij vast wel. Dus geniet daar nou maar lekker van. Je hebt het dubbel en dwars verdiend.” Ik sputter nog wat tegen. Maar het is een verloren zaak, cliënt is vastbesloten, ze neemt het wijnpakket niet mee terug naar huis. Nou ja, sus ik mijn geweten, het is per slot van rekening een doorgeefcadeau. Ik doe haar er een plezier mee om het aan te nemen. Zo krijg ik vaker ‘ongewenste’ presentjes. Een plantenbon of een miniatuurschoentje voor mijn verzameling. Laatst vertelde ik een cliënt dat ik fan ben van Coldplay. Prompt bracht hij zes weken later hun nieuwste cd voor me mee. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ik voel me bezwaard met die luxe cadeautjes en probeer het te weigeren. Maar mijn cliënten pikken dat eenvoudigweg niet. “Wat zeur je nou?”, ageren ze. “Geef ons de kans om onze waardering te tonen. Uiteindelijk zwicht ik, enkel en alleen omdat ik niet moeilijk wil doen. Fooitjes, ook zoiets. Pas na veel aandringen van mijn cliënten heb ik een fooienpotje neergezet. En ach, één zo’n rinkelend muntje staat voor een klein bedragje, dus acceptabel, toch? Maar tel al die muntjes maar eens bij elkaar op. Manlief en ik kunnen daar minstens twee keer per jaar royaal van uit eten. Hoe moeten we met die cadeautjes en financiële giften omgaan? In de beroepscode van ProVoet vind ik het antwoord niet. Daar staat wel wat over de basishouding van de pedicure en over integriteit, maar het blijft allemaal nogal abstract. Dus komt het neer op eigen verantwoordelijkheid. Dat hoort natuurlijk ook bij zelfstandig ondernemerschap. Een aardigheidje zoals een zakje drop vind ik nog wel acceptabel. Grote cadeaus absoluut niet. Maar waar ligt dan de grens? ‘Een aardigheidje als een zakje drop vind ik wel acceptabel, maar een cd.’ Hoe bewaak ik die grens standvastig zonder mijn cliënten te kwetsen? Weet u het? Misschien onder het genot van een goed glas wijn nog maar eens over nadenken.”


This is a preview of a remote PDF: http://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12480-017-0020-4.pdf

Alsjeblieft, voor jou!, PodoPost, 2017, 17, DOI: 10.1007/s12480-017-0020-4