Jut en Jul

Kinderopvang, May 2017

Elke leidster heeft wel een of meerdere kindjes die erg naar haar toe trekken. Ik heb dat ook, en wel met dreumes Lotte.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0100-3.pdf

Jut en Jul

KINDEROPVANG | JUNI Elke leidster heeft wel een of meerdere kindjes die erg naar haar toe trekken. Ik heb dat ook, en wel met dreumes Lotte. Lotte kwam net voor dat zij een jaar werd bij ons en ze had het erg zwaar. Ik heb veel in haar geïnvesteerd en nu is Lotte zo gehecht dat ik weinig stappen kan zetten of ze gaat in protest. Ik vertel haar de hele dag wat ik doe of ga doen en neem haar zoveel mogelijk mee, om haar die veiligheid en geborgenheid te geven waar ze zo naar op zoek is. Dat andere kindjes ook mijn aandacht willen, daar is Lotte niet van gediend. Ze duwt vaak de kindjes van mijn schoot, want met zijn tweeën op schoot is niet de bedoeling. Als dat niet lukt wacht Lotte net zolang met een boos gezicht op afstand, tot mijn schoot vrijkomt en dan haast ze zich zo snel als ze kan naar mij toe. Als het haar niet lukt om mijn aandacht direct te krijgen, gaat ze huilen… want ja, daar reageer ik op. En zo is haar nieuwe aandachtmethode geboren. Jammeren, veelal de hele dag door, zodat ik haar die aandacht wel móet geven. Een verkeerde wending, vond ik. En toen we aan tafel Ontwikkelingspsycholoog Steven Pont geeft elke maand zijn visie bij een van de pedagogische artikelen in Kinderopvang. - zaten voor een cracker en Lotte bleef jammeren, omdat ik andere kinderen de aandacht gaf, werd ik boos. ‘Lotte, ik wil dat je stopt met huilen, er is niks aan de hand. Ik kom zo bij jou.’ Ze schrok en stopte gelijk met protesteren. Ik was verbaasd, omdat ik het niet pedagogisch van mijzelf vond en omdat Lotte stopte met huilen... de rest van de dag. Pedagogisch of niet, blijkbaar had Lotte dat duwtje in haar rug nodig. Sindsdien heeft zij meer aandacht voor haar omgeving en is rustiger. Met af en toe een extra dikke knuffel van mij. Het is waarschijnlijk het domste dat je kunt doen in een stukje voor pedagogisch medewerkers in de kinderopvang: over voetbal beginnen. En toch doe ik het. Je groep kinderen kun je namelijk zien als een voetbalelftal. Ze kunnen individueel namelijk best goede spelers zijn, de coach (jij dus) moet er vooral voor zorgen dat ze op elkaar raken afgestemd. Jij moet van elf spelers dus een team maken, een groep. Mensen die mij wel eens tegengekomen zijn bij een lezing, training of workshop, weten dat ik ‘Het kind centraal’ dan ook een pedagogische misdaad vind. Nog nét voor ‘Samen spelen, samen delen,’ ook al zo’n gruwel! Ik zou het daarom uit elk pedagogisch beleidsplan geschrapt willen zien. Want de groep hoort centraal te staan, niet de individuele speler. ‘Het kind centraal’ is wat mij betreft pedagogiek uit 1932. Wij begeleiden in de kinderopvang niet het individu ‘kind’, maar het sociale wezen ‘kind’. Dat is de meerwaarde; in goede (en alleen in goede!) kinderopvang vindt het kind een veilige groep waarin het van pedagogisch medewerkers leert hoe het zich optimaal tot zijn of haar soortgenoten kan verhouden en hoe het daarin een Mensch kan worden. Alleen dan word je van oppasplek een ontwikkelplek. Ik zou je daarom de komende tijd eens willen vragen wat het vanuit de pedagogiek betekent om niet het kind, maar je groep centraal te stellen. Niet de elf spelers, maar het team. Wat verandert er als je dat je doel maakt? Zou je dingen dan anders aanpakken en zo ja; hoe dan? Het fijne van het hebben van een doel is dat je je daar de komende tijd samen op kan richten. En om het maar helemaal naar voetbalwijsheid te brengen; zonder doel kun je ook niet scoren. Of overdrijf ik het nu...? Groepsgevoel


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0100-3.pdf

Dorien Gerritsen. Jut en Jul, Kinderopvang, 2017, 27-27, DOI: 10.1007/s41189-017-0100-3