De stagiaires

Kinderopvang, Jul 2017

Elk jaar mogen wij stagiaires begeleiden op weg naar hun rol als pedagogisch medewerker. Best een verantwoordelijkheid om ze zo goed mogelijk klaar te stomen voor hun toekomst. Elk jaar weer spannend wat voor een meisje je mag (bij)sturen.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0114-x.pdf

De stagiaires

KINDEROPVANG | JULI/AUGUSTUS 2017 11 - Elk jaar mogen wij stagiaires begeleiden op weg naar hun rol als pedagogisch medewerker. Best een verantwoordelijkheid om ze zo goed mogelijk klaar te stomen voor hun toekomst. Elk jaar weer spannend wat voor een meisje je mag (bij)sturen. De meiden komen steeds beter voor zichzelf op en zijn niet zo verlegen als jaren terug. Ik als stagiaire durfde 15 jaar geleden echt niet mijn zegje te doen als de leidster iets deed waar ik mijn vraagtekens bij had. Nu heb ik een stagiaire van 17 jaar oud, die goed scoort bij het ‘feedback geven’. Want als zij het ergens niet mee eens is, laat ze ons dat weten. Maar wat is goede feedback? Op de andere groep was het chaos en zij vroegen mijn stagiaire om de vaatwasser uit te ruimen. Haar antwoord was nee, want ze had een knutselvoorbereiding te doen. En dat antwoord viel niet in goede aarde bij mijn collega. Waar ligt de grens tussen aangeven wat je als stagiaire wil en wat niet? Willen wij wel feedback van iemand in haar leerproces naar het leidster worden? Dat stagiaires zich niet laten ondersneeuwen is mijns inziens goed. Alleen vind ik dat de manier waarop ze iets zeggen een verschil maakt. Ik vroeg onze stagiaire waarom ze niet vijf minuten wilde helpen om de vaatwasser te doen, omdat de collega druk was. Ze vertelde dat zij niet had gezien dat de pm’er druk was en daarom niet wilde helpen. Dit vond ik wat ‘overmoedig’ en ik legde haar uit, met mijn feedbacktechniek, dat we elkaar helpen als dat wordt gevraagd, dat als ze zeggen dat ze druk zijn, wij dat niet in twijfel trekken. Collegialiteit is belangrijk en zorgt voor een goede sfeer. Kleine moeite, groot gebaar. Ik kreeg positieve feedback terug en ze bood haar excuses aan aan mijn collega. Weer een leerproces! ren. Daarom werken ze bij Hoera Kindercentra met groepsrapporten. Daarop vinkt de pm’er die de betreffende activiteit doet af wat het kind heeft gedaan, of het überhaupt betrokken is geweest en of er eventuele problemen waren. Dit rapport gaat naar de pm’ers van de eigen groep en wordt, waar nodig, besproken. Bij Hestia wordt er om die reden veel vergaderd. Elke maand komt het complete team bij elkaar, en eens in de twee maanden de pm’ers die op één groep werken. Zodat iedereen op de hoogte is van het reilen en zeilen van alle kinderen. ‘Het bevordert een ‘Het is belangrijk dat pm’ers vanuit hun hart naar kinderen kijken en niet alleen vanuit professionaliteit’ goede samenwerking’, zegt Stephanie. ‘Het is met deze werkwijze ontzettend belangrijk dat we op elkaar kunnen bouwen. Maar ook op groep zelf. Als ik een kindje achterlaat bij een collega, moet ik zeker weten dat zij het kind gezien heeft.’ Kwaliteitsverbetering Voor zowel Stephanie als Marion is het grootste voordeel van het opendeurenbeleid de kwaliteitsverbetering als gevolg van het kindgericht werken. Marion: ‘Het is moeilijk meetbaar, maar we hebben wel eens onderzocht dat onze VVE-kinderen hun achterstand gedurende de periode bij ons hebben ingehaald. Voor de pm’ers is het grote voordeel dat ze hun eigen talenten en kwaliteiten kunnen inzetten. Je hebt aan het eind van een drukke dag niet het gevoel: wat heb ik nou eigenlijk precies gedaan? Je bent juist heel gericht bezig geweest, wat veel meer voldoening geeft.’ Stephanie: ‘Omdat onze aanpak leidt tot werken in kleine groepjes is er een beter contact tussen de pm’ers en de kinderen. Pm’ers kunnen kinderen veel beter volgen en stimuleren in hun ontwikkeling. Leidsters zijn zo echt met de kinderen bezig, en niet met elkaar.’ Overdracht Over de nadelen moet beiden even nadenken. Stephanie noemt het feit dat het niet bij iedere pm’er past. Voor Marion toch ook wel het feit dat het én veel vraagt van de medewerkers én ook van sommige kinderen. Maar ze maken duidelijk dat dat niet opweegt tegen de vele voordelen. Wel benadrukken beiden dat de communicatie binnen een team een punt van aandacht móet blijven. ‘We moeten er op blijven hameren dat we de overdracht naar elkaar goed blijven uitvoeren’, zegt Marion. ‘Als je met zoveel verschillende kinderen werkt, is dat essentieel. Daarnaast is het belangrijk dat pm’ers vanuit hun hart naar kinderen kijken, en niet alleen vanuit professionaliteit.’ <


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0114-x.pdf

Dorien Gerritsen. De stagiaires, Kinderopvang, 2017, 11, DOI: 10.1007/s41189-017-0114-x