Hospice De Kromme Rijnstreek

Pallium, Jun 2017

In of rondom hospices zijn vaak kunstwerken geplaatst. Wat voor kunst is dat en waarom is hiervoor gekozen? In deze rubriek ‘In het Zicht’ laten we steeds zo’n kunstwerk zien, met een korte toelichting erbij.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12479-017-0047-8.pdf

Hospice De Kromme Rijnstreek

Hospice De Kromme Rijnstreek - Een vreemde vogel In of rondom hospices zijn vaak kunstwerken geplaatst. Wat voor kunst is dat en waarom is hiervoor gekozen? In deze rubriek ‘In het Zicht’ laten we steeds zo’n kunstwerk zien, met een korte toelichting erbij. Door Brenda van Dam De beelden die keramiste Marian van Steenhoven vanaf haar draaischijf laat ontstaan, zijn steevast loopvogels die met hun enorme voeten stevig met de wereld verbonden zijn, maar ook vrijheid uitstralen. Voor hospice Kromme Rijnstreek in Houten maakte ze een vogel die voor haar het wezenlijke van een hospice weergeeft. “Toen het hospice van start ging, wilde ik graag op mijn manier verbonden zijn. Eerst heb ik van de bouwtekeningen een maquette van keramiek gemaakt. Die staat ook in het hospice. Ik heb vervolgens voorgesteld om een beeld te maken. Alle onderdelen heb ik afzonderlijk op de draaischijf gemaakt en na het drogen aan elkaar geboetseerd. Het geheel is gebakken, geglazuurd en nogmaals gebakken. Alles is hol; anders zou het tijdens het bakken uit elkaar springen. Het beeld is licht, doorzichtig en een beetje gek. Het heeft geen vast plekje. Het staat nu eens hier, dan eens daar. Als mensen het beeld zien, vragen ze zich altijd af wat het nu eigenlijk is.” Open einde “Je moet je voorstellen dat de vogel het hospice is. De trap die onderaan bij de voeten begint, kun je zien als een levensweg. Die trap wordt alsmaar steiler en dus moeilijker. Halverwege, op de rug van de vogel, verandert de trap in een glijbaan; dan gaat het vanzelf. Het is de overgang van het leven naar een volgende fase. Hoe dat eruitziet, mag iedereen voor zichzelf bedenken. Wat de vogel in zijn bek houdt, is het eind van het beeld, maar niet het eind van wat het voorstelt: die trap, de levensweg, gaat op de een of andere manier door. Ook hier mag iedereen zelf bedenken hoe dat dan gaat.” Verstrengelde handen De rug van de vogel is bedekt met geboetseerde handen. Het zijn de handen van de vrijwilligers. Daar spreken verschillende dingen uit. De handen zijn samengevouwen, verstrengeld, dekken toe of zijn juist geopend. Ze steunen, ze beschermen, ze geven, slepen je erdoorheen. Er is ook kracht, in de vorm van een vuist. Het beeld is open: iemand gaat door het hospice naar een nieuwe wereld. De blik waarmee de vogel kijkt, is voor mij het belangrijkste. Ik hoop dat ik aan het eind van mijn leven op deze manier terugkijk op wat er was. Tevreden, rustig, met mededogen en overgave. Dat is ook wat ik met dit beeld wil bieden: vertrouwen in de loop van de dingen.” Zie ook www.deheksenketel-keramiek.nl. Brenda van Dam is journalist.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12479-017-0047-8.pdf

Brenda van Dam. Hospice De Kromme Rijnstreek, Pallium, 2017, 33, DOI: 10.1007/s12479-017-0047-8