Narcissus

Kinderopvang, Sep 2017

Een jonge jager knielt neer bij een beekje met het helderste water. Als hij knielt ziet hij zijn eigen spiegelbeeld en hij wordt op slag verliefd, op zichzelf. Dit overkwam Narcissus en we hebben heden ten dage nog twee woorden die ons aan deze Griekse mythe doet herinneren.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0141-7.pdf

Narcissus

gezien door jou. Denk aan: “Ik heb gezien dat je heel goed je best hebt gedaan op de tekening en dat je heel veel kleuren hebt gebruikt.'” Eddie vult aan: “Vraag je bij ieder compliment af wat de boodschap is die je wilt overbrengen en of je woorden daarmee in lijn zijn. Het helpt om niet gelijk te reageren, maar eerst te bedenken hoe je een kind kunt aanmoedigen in zijn of haar enthousiasme of leerproces. En richt vervolgens je aansporing op het proces en niet op slimheid. Zo geef je een kind informatie over hoe het zich kan verbeteren.' Feedback En realiseer je dat kinderen heel gevoelig zijn voor wat je zegt, waarschuwt Eddie. 'Vermijd zo veel mogelijk persoonsgerichte feedback, als: “Je bent geweldig” of: “Wat kun je dat goed”. En probeer complimenten niet te opgeblazen of overdreven te formuleren.' 'En zorg ervoor dat je feedback eerlijk en concreet is,' voegt Natasja daaraan toe. 'Dat hoeft niet altijd met woorden maar dat kan ook met een knuffel of een high five.' Tot slot benadrukt Natasja dat we vaak geneigd zijn om eerder kritiek te geven dan te prijzen. 'Als een kind iets goed doet, vinden we dat meestal gewoon en benoemen we het niet altijd. Maar is - • Vermijd persoonsgerichte complimenten als: ‘Wat ben je slim’. • Wees oprecht, eerlijk en concreet. • Ook met een high five, een knuffel of een duim omhoog kun je opstekers geven. • Prijs de inspanning, niet het intellect of het resultaat. • Beschrijf wat je ziet en/of wat je voelt: ‘Wat heb je hard gewerkt’ of ‘Wat een doorzettingsvermogen heb jij’. • Beschrijf de prestatie / het proces en geef geen oordeel. • Maak het persoonlijk, noem het kind bij naam. • Benoem wat je goed vindt en leg uit waarom. • Geef alleen een compliment als het nodig is. een kind druk of vervelend dan schenken we daar wel aandacht aan. Probeer in dat soort situaties ook eens om te denken. Zie in een druk kind een energiek en enthousiast kind. Dat inzicht levert vaak meer positieve feedback op, waardoor het zelfvertrouwen van het kind pardoes toeneemt.’ < Narcissus Ontwikkelingspsycholoog Steven Pont geeft elke maand zijn visie bij een van de pedagogische artikelen in Kinderopvang. Een jonge jager knielt neer bij een beekje met het helderste water. Als hij knielt ziet hij zijn eigen spiegelbeeld en hij wordt op slag verliefd, op zichzelf. Dit overkwam Narcissus en we hebben heden ten dage nog twee woorden die ons aan deze Griekse mythe doet herinneren. Het eerste is ‘narcis’: toen Narcissus overleed was zijn lichaam onvindbaar, men vond op de plek slechts deze gele bloemen. Het tweede woord is natuurlijk ‘narcisme.’ We duiden daar iemand mee aan die vooral van zichzelf in verrukking raakt. Net zoals met Narcissus zelf - hij teerde aan de waterkant weg - loopt het ook met narcisten vaak minder goed af. Reden genoeg dus om onze pedagogiek zo af te stemmen dat er zo min mogelijk narcisten bijkomen. Maar dat lukt niet echt. Het aantal narcisten stijgt namelijk juist! Eén van de redenen die wordt aangevoerd is dat ouders en pedagogisch medewerkers veel teveel als een soort applausmachine voor het kind dienen. Elke tekening is prachtig en begrenzingen worden al snel als een beperking gezien. Een Amerikaans onderzoekster (Dweck) maakte zich daar druk over. Ze besloot de complimenten die kinderen kregen eens niet op het resultaat te baseren maar op de moeite die een kind had gedaan. Het onderzoek staat in het artikel hiervoor ook beschreven. Kort gezegd: in de ene groep werden kinderen geprezen als ze hun best deden, in de andere groep als ze hoog scoorden. Daarna mocht elk kind kiezen: een moeilijk of een makkelijk taakje. De kinderen die complimenten hadden gekregen voor een hoge score vroegen daarna vaker om het makkelijke taakje. Ze wilden hun zelfbeeld (ik ben slim) blijkbaar niet aantasten door met het kiezen van een moeilijk taakje de kans op een lage score te vergroten. Ik ben het dus helemaal eens met de deskundigen in het artikel: complimenten geven is prima, maar denk wel na wáár je eigenlijk een compliment over geeft... liever op moeite dan op resultaat dus.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-017-0141-7.pdf

Puntje van pont. Narcissus, Kinderopvang, 2017, 22-22, DOI: 10.1007/s41189-017-0141-7