Medisch Contrast

Huisarts en wetenschap, Sep 2017

‘De Nederlandse klaagcultuur draagt eraan bij dat alles altijd maar beter, groter en mooier moet, terwijl onze gezondheidszorg nu al steengoed is op veel terreinen.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12445-017-0296-0.pdf

Medisch Contrast

Prijs € 0 Danka Stuijver, gastredactielid H&W - ‘De Nederlandse klaagcultuur draagt eraan bij dat alles altijd maar beter, groter en mooier moet, terwijl onze gezondheidszorg nu al steengoed is op veel terreinen. De zorg zou veel meer gewaardeerd worden als we ons zouden realiseren dat de zorg nu al beter ís. Beter dan elders.’ Femke Veldman werkte als tropenarts in Ghana, ZuidAfrika en Malawi. Inmiddels is zij huisarts-in-opleiding in Utrecht. Na terugkomst in de Nederlandse gezondheidszorg verbaasde zij zich over de topzorg die in ziekenhuizen en bij de huisarts geleverd wordt en vooral over het gebrek aan waardering van deze zorg. Zij schreef het boek Medisch Contrast, waarin zij de verschillen in medische zorg laat zien tussen Afrika en Nederland. Met dit boek wil ze lezers de problemen in de Nederlandse gezondheidszorg laten relativeren. Om patiënten en zorgverleners weer in te laten zien hoe goed we het hebben in Nederland. Hoe alles wat wij als normaal beschouwen niet overal vanzelfsprekend is. Het boek is onder andere interessant voor in de wachtkamer. Om de wachttijd bij de dokter mee te vullen en te relativeren. En voor wie eenmaal begonnen is met lezen, is een half uur wachten vast te kort. Hieronder volgt een hoofdstuk uit Medisch Contrast. Wachtrij In het ochtendgloren stroomden de Afrikaanse wachtkamers vol met patiënten. Niemand had een afspraak, niemand moest er op een bepaalde tijd zijn. Ze wisten dat dit doktersbezoek de hele dag in beslag zou nemen en hadden dus ook niks anders voor deze dag in de planning. Ze verwachtten dat de rijen eindeloos waren en dat de dokter ineens weer een uur of langer weg kon zijn om te eten of een spoedkeizersnede uit te voeren. De rij bleef dan onbeweeglijk achter. Met oneindig veel geduld. Wat betreft het ervaren van werkdruk heb ik persoonlijk meer moeite met vier wachtende mensen in Nederland die me vragend, ongeduldig dan wel bozig aankijken, dan met de honderden wachtenden in Ghana. Een groot verschil is dat een doktersafspraak in Nederland wordt ingepland tussen tal van andere afspraken, terwijl patiënten in Afrika slechts hopen dat ze voor het donker weer thuis zijn. Voor een dokter in Ghana was s rte een overvolle wachtkamer met rijen u oWmensen als een lange to-do lijst. s :aB Sommigen werkten zich ervoor over e i rta de kop, andere wisten ook dat ze af ts llIu en toe moesten pauzeren. De meeste ontwikkelden in ieder geval een soort van immuniteit voor de altijd volle wachtruimte. Het werd uiteindelijk altijd weer rustig. Voorrang geven (triage) aan de ernstig zieken, omdat die sneller hulp nodig hadden, werd zelden toegepast. De verpleegkundigen probeerden dit wel bij binnenkomst, maar dit was geen waterdicht systeem, eerder een willekeurig beoordelen van wat patiënten. Ook waren de patiënten en mantelzorgers niet altijd even mondig en gaven ze zelf bij binnenkomst niet aan hoe ernstig de situatie was. Door het ontbreken van triage werden met regelmaat volwassenen met milde klachten eerder be60 j a ar huis art s & w e t ens ch a p


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12445-017-0296-0.pdf

Danka Stuijver. Medisch Contrast, Huisarts en wetenschap, 2017, 485-485, DOI: 10.1007/s12445-017-0296-0