Hoofdstuk 386

Nursing, Nov 2017

Een ervaren verpleegkundige van het Ommelander ziekenhuis in Groningen is onlangs op staande voet ontslagen en uit het BIGregister geschrapt, omdat zij een ernstig zieke man weigerde te reanimeren… Ik ga geen stelling nemen in deze zaak, maar het vonnis van de tuchtrechter geeft wel stof tot nadenken. Daarom ook loop ik al dagen rond met een knoop in mijn maag. Deze zaak… Het voelt als een voorbode. Het begin van een nieuw hoofdstuk in de verpleegkundige geschiedenis: ‘Hoofdstuk 386: de gevolgen van professionalisering.’ De arts bepaalt het beleid, schrijft medicatie voor en neemt de beslissingen rond leven en dood. En zo hoort het ook.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0163-1.pdf

Hoofdstuk 386

Hoofdstuk 386 Hoofdredacteur Nursing Alexia Hageman - Ekenhuis in Groningen is en ervaren verpleegkundige van het Ommelander zieonlangs op staande voet ontslagen en uit het BIGregister geschrapt, omdat zij een ernstig zieke man weigerde te reanimeren… Ik ga geen stelling nemen in deze zaak, maar het vonnis van de tuchtrechter geeft wel stof tot nadenken. Daarom ook loop ik al dagen rond met een knoop in mijn maag. Deze zaak… Het voelt als een voorbode. Het begin van een nieuw hoofdstuk in de verpleegkundige geschiedenis: ‘Hoofdstuk 386: de gevolgen van professionalisering.’ De arts bepaalt het beleid, schrijft medicatie voor en neemt de beslissingen rond leven en dood. En zo hoort het ook. Bij ons zegevieren de wet BIG en het tuchtrecht. Gelukkig maar. En dus verzwijgen we dat we het wondbeleid ouderwets vinden of niet evidence based. En dus delen we de medicatie terwijl we weten dat de patiënt beter af is met aandacht en een glas warme melk. En blijven we pal achter de dokter staan omdat hij toch nog een experimentele therapie wil starten, terwijl het lijf van mevrouw het al lang heeft opgegeven. De arts bepaalt. Wij werken in opdracht van de arts. Punt. Maar hoe lang kunnen we dit nog volhouden? In dit hoofdstuk is het vak van verpleegkundige geëvolueerd. En daarom wordt het ineens knap ingewikkeld. Waar de kaders eerst helder waren, zijn ze met de professionalisering van het vak aan het vervagen. Verpleegkundig specialisten gaan zeker een keer voorschrijven, EBP wint in rap tempo terrein en vele verpleegkundigen staan hun mannetje of vrouwtje als medici te lang doorbehandelen, of ze zwaaien met nieuw wondmateriaal dat ze hebben ontdekt tijdens een van de Nursing-congressen. Maar wat zijn de consequenties van al dit moois? Ik zou het niet durven zeggen. Zouden we allemaal ooit kunnen belanden in dezelfde positie als die van de verpleegkundige in de reanimatiezaak? Ik ken deze verpleegkundige en haar verhaal niet. Dus misschien draaf ik door. Maar toch… Zolang we verder gaan met evolueren is dat niet ondenkbaar. Maar ermee stoppen kan niet meer. Wie bepaalt de nieuwe kaders? Hoe nu verder? Wie beschermt ons tegen de gevolgen van onze eigen drang tot professionaliseren? Of misschien is het simpel en zijn we slechts pioniers. Als je met je volle verstand afwijkt van de gebaande paden, zul je alle consequenties die daaraan ten grondslag liggen moeten accepteren. Als een bergbeklimmer die doelbewust een ander pad kiest en in de afgrond stort. De volgende die zijn voetafdrukken ziet, zal een andere weg volgen… en... de top bereiken.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0163-1.pdf

Alexia Hageman. Hoofdstuk 386, Nursing, 2017, 3-3, DOI: 10.1007/s41193-017-0163-1