Zonder woorden

Nursing, Nov 2017

Was er maar een protocol voor wat je moet zeggen als je alleen bent met een stervende patiënt, verzucht student Lotte Stevens.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0176-9.pdf

Zonder woorden

Zonder woorden tekst Lotte Stevens student verpleegkunde HBO Busleyden Atheneum Mechelen illustratie Stouthandel - e verpleegkundige met wie ik meeloop op mijn eerste stage krijgt te horen dat op een andere afdeling een mevrouw aan het sterven is. Een mevrouw die hij goed kent. Hij wil haar nog één keer wassen om afscheid te nemen. Als we binnenkomen, zijn haar ogen gesloten. Ze is mager, al haar botten zijn zichtbaar. Mevrouw herkent de verpleegkundige en omhelst hem. Terwijl ik de waskom vul met water zegt mevrouw met volle overtuiging dat ze gaat sterven. Wanneer er van ons geen reactie komt, vraagt ze om bevestiging: ‘Ga ik nu sterven?’ De verpleegkundige stelt haar gerust met beloftes die nooit waargemaakt kunnen worden. Hij zegt dat hij even de kamer moet verlaten, al weet ik niet waarom. Het lijkt wel alsof mijn gehoor het even niet meer doet,


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0176-9.pdf

Lotte Stevens. Zonder woorden, Nursing, 2017, 49-49, DOI: 10.1007/s41193-017-0176-9