Voor de bijl

Nursing, Nov 2017

Of ik er wel eens aan denk om terug te keren naar het vak van verpleegkundige? Het is een vraag die mij vaak gesteld wordt. En ook al heb ik mijn BIG-registratie nog steeds, het antwoord is toch nee.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0181-z.pdf

Voor de bijl

Hoofdredacteur Nursing Alexia Hageman - f ik er wel eens aan denk om terug te keren naar het vak van verpleegkundige? Het is een vraag die mij vaak gesteld wordt. En ook al heb ik mijn BIG-registratie nog steeds, het antwoord is toch nee. Ik ben er alweer dertien jaar uit en bij de gedachte aan wat ik allemaal opnieuw zou moeten bijleren, krijg ik het Spaans benauwd. Nu ben ik natuurlijk gezegend dat ik voor Nursing mag werken en ik dagelijks met mijn neus in de verpleegkundige onderwerpen kan zitten. Naast dat ik het gewoon naar mijn zin heb bij Nursing, is het ook zo dat de almaar opstapelende hoeveelheid aan verpleegkundige kennis en ontwikkelingen, mij misschien wat afschrikt. Want wat moet je tegenwoordig veel weten, kennen en kunnen, zeg. Op de redactie zuchten wij dikwijls van respect, als er weer een nieuwe richtlijn uit is over wat verpleegkundigen nu weer moeten doen. Een schaap met vijf poten is er niks bij. Toch zijn er verpleegkundigen die het doen, herintreden. Net als Dia, Alita, Beatrijs en Aleida. Zij deden hun verhaal in deze Nursing. Ieder met hun eigen motivatie stapten ze na lange tijd weer in de ratrace. En waar de één stuitte op argwaan en de ander zich schrap zette om alle nieuwe handelingen te leren; ze zetten door. De bikkels. En dat moet ook. Verpleegkunde is nu eenmaal een vak voor bikkels. En dan heb ik het niet over alle emotionele patiëntenverhalen die je ‘gewoon’ aan moet kunnen. Nee, ik heb het over aanverwante zaken die niks met zorgverlenen te maken hebben, maar waar je ook mee moet dealen. Agressie in de zorg bijvoorbeeld. Of seksueel intimiderende patiënten, collega’s of artsen. Want ja: #WeToo. Met betrekking tot de #MeToo-kwestie plaatsen we een oproep op onze Facebook-pagina met de vraag in hoeverre verpleegkundigen te maken hebben met seksuele intimidatie. Nou, veel dus. Best shocking. Zelfs RTL-nieuws viel dat op en voor ik het wist, zat ik er voor een snorrende camera over te vertellen. Ik hoop dat ik mijn punt heb kunnen maken in dat korte televisieoptreden. Het is natuurlijk gewoon van de zotte dat dit gebeurt, en dat ik het er überhaupt over moet hebben. Maar het is er en dat mogen we niet ontkennen. Vandaar ook dat we er in dit nummer een artikel aan wijden. We hopen dat je het kunt gebruiken zodat je stevig staat, en je grenzen aangeeft, in welke situatie dan ook. Maar ik hoop ook dat je het nooit tegenkomt en je gewoon kunt concentreren op het fijne werk dat verpleegkunde is. Laat dat alsjeblieft nog altijd je motivatie zijn om (weer) verpleegkundige te worden. Misschien is verplegen wel een soort verslaving en kun je lange tijd zonder, maar ga je op een gegeven moment toch weer voor de bijl. Wie weet behoor ik over een paar jaar ook tot die categorie. We zullen het zien.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41193-017-0181-z.pdf

Alexia Hageman. Voor de bijl, Nursing, 2017, 3-3, DOI: 10.1007/s41193-017-0181-z