Hoogstaande pretenties

Tandartspraktijk, Nov 2017

Zorgverleners handelen per definitie in het belang van hun patiënt. Ik ken er niet een die beweert er andere motieven op na te houden. Toch kom je soms zaken tegen die een ander licht werpen op deze hoogstaande pretentie. Zo trof mij het verhaal van een radioloog die belangwekkend innovatief onderzoek had gedaan en zich erover verbaasde waar dat in de praktijk toe leidde.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12496-017-0143-2.pdf

Hoogstaande pretenties

Hoogstaande pretenties René Gruythuysen | TANDARTSPRAKTIJK 27 - Zorgverleners handelen per definitie in het belang van hun patiënt. Ik ken er niet een die beweert er andere motieven op na te houden. Toch kom je soms zaken tegen die een ander licht werpen op deze hoogstaande pretentie. Zo trof mij het verhaal van een radioloog die belangwekkend innovatief onderzoek had gedaan en zich erover verbaasde waar dat in de praktijk toe leidde. indicatie voor niet-restauratieve behandeling stevig oprekt vanwege de sterk remmende werking die het heeft op de cariësactiviteit. Tip: ga het indien nodig zelf in de praktijk toepassen om het aantal verwijzingen drastisch te beperken. Veel kinderen zullen daar blij mee zijn. Zij vragen impliciet om verbeeldingskracht leidend tot kindvriendelijke innovatie in de zorg, in plaats van inbeelding. De grootste caviteiten bij het 3-jarige meisje. De indicatie ‘narcose’ staat hier gelijk aan iatrogene kindermishandeling. Interventieradioloog Jim Reekers deed onderzoek naar myomen in de uterus. Die worden nu meestal operatief verwijderd. Reekers deed het anders. Hij paste embolisatie toe met kleine kunststofbolletjes waardoor de bloedtoevoer stopt en de vleesboom verschrompelt. Hij toonde aan dat zelfs na 10 jaar de behandeling vergelijkbare resultaten oplevert als opereren, aldus meldde de Volkskrant op 26 augustus 2017. Je zou zeggen: wat willen we nog meer, stoppen met die meer invasieve traditionele behandeling die bovendien duurder is! Maar zo gaat het niet in de gezondheidszorg. Om de behandeling met kunststofballetjes uit te voeren moeten de gynaecologen de patiënten doorverwijzen naar de radioloog en daar wringt de schoen. Want dat vertikken ze, volgens Reekers. Verwijzen naar een ander specialisme is hun eer te na. Maar ook financiële motieven zijn hun niet vreemd. Reekers spreekt van de grootste frustratie in zijn carrière. Van belastinggeld wordt een grote studie gefinancierd, er worden veel proefpersonen bij betrokken, de resultaten worden gepubliceerd in vooraanstaande tijdschriften en pleiten ervoor deze betere alsmede goedkopere behandeling toe te passen, terwijl er in de praktijk niets mee gebeurt. In de kindertandheelkunde gebeuren zaken die hiermee te vergelijken zijn – en soms nog verder gaan, zoals de reactie op een moeder die bij haar 3-jarige dochter met enkele caviteiten narcose weigerde. De pedodontoloog naar wie het kind verwezen was wilde het wel proberen met een traditionele behandeling onder lokale anesthesie, maar voegde daar de mededeling aan toe dat als dat niet lukte behandeling onder narcose nog de enige mogelijkheid zou zijn. Het lukte niet, maar de moeder gaf niet op en kwam na intensief speuren ten slotte terecht bij een praktijk die NRC toepast. Daar is het meisje naar volle tevredenheid al een paar jaar onder behandeling. Ondertussen verschijnt het ene onderzoek na het andere waaruit blijkt dat de toepassing van zilverdiaminefluoride de De les die Reekers uit zijn ervaring met innovatie trok was: ga voordat je een innovatief onderzoek doet eerst na of de implementatie wel mogelijk is, een zogenaamde haalbaarheidsstudie. Je zit volgens Reekers anders met het probleem dat elke beroepsgroep de wereld door zijn eigen bril ziet. Deze redenering kan ik niet volgen. Het bovenstaande maakt duidelijk dat er zorgverleners zijn die weinig onderscheid maken tussen het belang van de patiënt en het eigenbelang. De kans is groot dat een jong kind met veel cariës na verwijzing een volledige traditionele behandeling onder narcose krijgt vanwege de onwil om innovatieve, kindvriendelijke behandelingen in praktijk te brengen – althans zolang de overheid deze vorm van het toebrengen van iatrogene schade nog toestaat. Moeten we haalbaarheidsonderzoek gaan doen om de laatstgenoemde zorgverleners te pleasen? Enige nascholing met betrekking tot het beroepsprofiel en de beroepsethiek lijkt me nuttiger. Dr. R.J.M. Gruythuysen is onderzoeker en PAOT-docent kindertandheelkunde/cariologie. Zijn aandachtsvelden in onderzoek zijn behandeling van diepe cariës en niet-restauratieve caviteitsbehandeling (NRC). Hierover publiceerde hij eerder in TP 45 casussen. Thans is hij tevens begeleider van het project ‘Kindertandheelkunde’ in de mondzorgpraktijk Tandzorg.nl te Rotterdam.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12496-017-0143-2.pdf

René Gruythuysen. Hoogstaande pretenties, Tandartspraktijk, 2017, 27-27, DOI: 10.1007/s12496-017-0143-2