’t Huis Lioba

Pallium, Apr 2018

Brenda van Dam

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12479-018-0032-x.pdf

’t Huis Lioba

't Huis Lioba - De natuur naar binnen halen In en rondom hospices zijn vaak kunstwerken geplaatst. Wat voor kunst is dat en waarom is hiervoor gekozen? In de rubriek ‘In het Zicht’ laten we steeds zo’n kunstwerk zien, met een korte toelichting erbij. Door Brenda van Dam In een voormalig zusterverblijf van het Sint Liobaklooster in Egmond-Binnen biedt ‘tHuis Lioba palliatieve respijtzorg. Te midden van de weelderige kloostertuin, met zee en duinen op loopafstand, weten de gasten zich gehuld in de troost die de natuur kan brengen. Locatiemanager Marjolein Verkoijen gaf de natuur ook binnenshuis een prominente plaats. Contemplatie “De tuin van het klooster heeft een bijzondere sfeer; dat voel je meteen als je het terrein opkomt”, vertelt Verkoijen. “De contemplatie van de nog steeds aanwezige zusters is voelbaar. De schilderijen hier in huis, gemaakt door kunstenares Alice Brasser, sluiten daar mooi bij aan.” Een bevriende relatie bracht Verkoijen in contact bracht met schilderes Alice Brasser. “Hij heeft de schilderijen gefinancierd, wij hebben ze langdurig in bruikleen gekregen. De kunstenares is hier in de kloostertuin komen werken, elke keer in een ander seizoen, op een andere plek, afhankelijk van wat er op dat moment mooi was om op doek te zetten. In de tuin heeft ze schetsen gemaakt die ze in haar atelier verder heeft uitgewerkt.” Troost “Het contact met de natuur wordt door veel mensen in deze fase als troostend ervaren. Ik wilde onze gasten daar deelgenoot van maken en heb daarom zoveel mogelijk de natuur naar binnen gehaald. We hebben bijvoorbeeld een glaskoepel laten aanbrengen boven een gang die alle ruimtes verbindt. Als je door die gang loopt, heb je meteen contact met buiten: de lucht, de wolken, de bomen. Dat is heel mooi. De mensen hebben ook allemaal hun eigen terras, grenzend aan de kloostertuin. En nu hangt dus in elke kamer zo’n schilderij. Daarmee hebben we de natuur ook binnengebracht. De schetsen van die schilderijen hebben we ook ingelijst en die hangen weer in de centrale woonkeuken.” Herkenning Alice Brasser trekt er met haar schilderspullen op uit. Haar werk gaat vaak over de vergankelijkheid van het leven. “Toch zijn de doeken niet mistroostig. In de winter zie je weliswaar kale bomen, maar met daarin dan wel dat prachtige heldere licht dat je hier zo mooi in de duinen ziet. Sommige mensen herkennen meteen de daslook of het fluitekruid, zeker als deze in bloei staan. Onlangs nog gaf het schilderij van de berenklauw een van onze gasten het gevoel dat zij weer in de tropen was. Ze meende de weelderige vegetatie van het schilderij te herkennen.” Brenda van Dam is journalist.


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs12479-018-0032-x.pdf

Brenda van Dam. ’t Huis Lioba, Pallium, 2018, 33-33, DOI: 10.1007/s12479-018-0032-x