Zelfstandigheid

Kinderopvang, Aug 2018

Samenvatting ‘De bekers zijn op!’ Hij is zeven jaar en wijst naar een leeg keukenkastje. Alles staat in de afwasmachine, alleen twee gebruikte bekers staan nog op het aanrecht. Hij kijkt me aan met een verontruste ‘wat nu?’-blik. ‘Er is er echt geen meer!’ Ik geef een voorzetje en vraag: ‘Wat kun je allemaal doen met een vuile beker?’. Dan valt het muntje en met enige tegenzin wast hij een beker om. Zomaar een voorbeeld van een kind dat niet gewend is zelfredzaam te zijn, op een manier die bij zijn leeftijd past.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-018-0233-z.pdf

Zelfstandigheid

Kinderopvang September 2018, Volume 28, Issue 9, pp 23–23 | Cite as Zelfstandigheid AuthorsAuthors and affiliations Bohn Stafleu van Loghum Column First Online: 31 August 2018 12 Downloads Samenvatting ‘De bekers zijn op!’ Hij is zeven jaar en wijst naar een leeg keukenkastje. Alles staat in de afwasmachine, alleen twee gebruikte bekers staan nog op het aanrecht. Hij kijkt me aan met een verontruste ‘wat nu?’-blik. ‘Er is er echt geen meer!’ Ik geef een voorzetje en vraag: ‘Wat kun je allemaal doen met een vuile beker?’. Dan valt het muntje en met enige tegenzin wast hij een beker om. Zomaar een voorbeeld van een kind dat niet gewend is zelfredzaam te zijn, op een manier die bij zijn leeftijd past. Open image in new window JACQUELINE BUTTI COMBINEERT PEDAGOGIEK MET MEDIA. ZE WERKT AL 30 JAAR ALS PM-ER BIJ KOREIN, STUDEERDE AF ALS ORTHOPEDAGOGE EN IS PROGRAMMAMAKER RADIO IN EINDHOVEN. ‘De bekers zijn op!’ Hij is zeven jaar en wijst naar een leeg keukenkastje. Alles staat in de afwasmachine, alleen twee gebruikte bekers staan nog op het aanrecht. Hij kijkt me aan met een verontruste ‘wat nu?’-blik. ‘Er is er echt geen meer!’ Ik geef een voorzetje en vraag: ‘Wat kun je allemaal doen met een vuile beker?’. Dan valt het muntje en met enige tegenzin wast hij een beker om. Zomaar een voorbeeld van een kind dat niet gewend is zelfredzaam te zijn, op een manier die bij zijn leeftijd past. Maar wij zetten in de kinderopvang natuurlijk in op een groeiende zelfstandigheid, dus horen daar zulke kleine initiatieven ook bij. Nou zullen weinig ouders daar bezwaar tegen maken. Lastiger is het als het om dingen gaat die te maken hebben met de combinatie zelfstandigheid-veiligheid. Zo mogen bso-kinderen ouder dan zeven jaar, zonder voortdurend toezicht op het bso-/schoolplein spelen, als ouders daar een verklaring voor hebben getekend. Het is dan wel nog steeds op eigen terrein, maar geeft de kinderen toch al een gevoel van extra vrijheid. Toch zijn er ouders die het een onprettig idee vinden dat hun kind van acht jaar met andere kinderen op het plein speelt zonder voortdurend toezicht van een pm’er. Maar hoort het niet juist bij zelfstandig worden van bso-kinderen dat ze voelen dat ze zelf initiatieven moeten nemen als er iets is? Gevallen of ruzie; wat ga je doen en wie schakel je in voor hulp? Er zijn immers altijd pm’ers dichtbij, ook al zijn ze niet buiten op een bepaald moment. Er zijn ook ouders die vinden dat je gewoon voor inzet van pm’ers betaalt, dus waarom zou je daar niet volledig gebruik van maken en zo risico’s uitsluiten? Dit tot grote frustratie van de kinderen die er al lang klaar voor zijn om net als leeftijdsgenoten een stapje in hun zelfstandigheid te zetten. Opmerkelijk vind ik de ouders die hun kinderen zelf de vrijheid gunnen om alleen door een woonwijk te fietsen, maar tegelijk hun kinderen niet toestaan om bij de bso ook meer bewegingsvrijheid te krijgen. Maar ouders wil is wet, dus als ze dat niet willen gebeurt het ook niet. ‘Wat kun je allemaal doen met een vuile beker?’ Dat betekent overigens niet dat ik het er altijd bij laat zitten. Als ik voel dat de beperking echt een last wordt voor een kind, dan laat ik er nog maar eens een goed oudergesprek (of twee?) overheen gaan. Daarbij kan ik uitleggen hoe we weloverwogen het kind meer vrijheid kunnen bieden om te groeien. Dat baseer ik natuurlijk ook op ons pedagogisch beleid. Twijfelende ouders gaan er wel vaak bewuster over nadenken en komen er dan op hun eigen moment op terug. Ouders die daar lang de tijd voor nemen zul je die tijd ook moeten bieden. Uiteindelijk blijft het hun beslissing. Ik ga daar als pm’er niet aan trekken. Ze moeten immers niet alleen weten dat meer zelfstandigheid goed is voor hun kind… ze moeten het voelen ook! Copyright information © Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V. 2018 Authors and Affiliations Bohn Stafleu van Loghum11.http://www.bsl.nl


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-018-0233-z.pdf

Bohn Stafleu van Loghum. Zelfstandigheid, Kinderopvang, 2018, 23-23, DOI: 10.1007/s41189-018-0233-z