Pijnlijk mooi

Kinderopvang, Jan 2018

Samenvatting Jacqueline butti combineert pedagogiek met media. Ze werkt al 30 jaar als pm-er bij korein, studeerde af als orthopedagoge en is programmamaker radio in eindhoven.

A PDF file should load here. If you do not see its contents the file may be temporarily unavailable at the journal website or you do not have a PDF plug-in installed and enabled in your browser.

Alternatively, you can download the file locally and open with any standalone PDF reader:

https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-018-0011-y.pdf

Pijnlijk mooi

JAAR ALS PM ER BIJ KOREIN KINDEROPVANG |JANUARI/FEBRUARI 2018 23 - Pijnlijk Nieuw! De Zomaar een middag op de bso. Een ontspannen sfeertje. Een paar jongens wagen zich met Kapla-blokjes aan een architectonisch nog gecompliceerder bouwwerk dan de vorige keer. Een paar kinderen spelen buiten en bij mij aan tafel een clubje van zes meiden die ‘al zeven’ zijn - of dat beweren. Blonde staartjes, veel roze, wat bling bling op shirts en twee van hen hebben precies dezelfde armbandjes om. Ze tekenen hun lievelingsdieren. De poezenkopjes en hondenpoten vallen nog niet mee zie ik. De snorharen en dropneuzen maken echter veel goed en vergroten de herkenbaarheid aanzienlijk. Vrolijk gegiechel en geklets tussendoor. ‘Leuk zijn dieren he?’ zeg ik, om even wat nader op het onderwerp in te gaan. Door elkaar heen roepend laten ze me weten hóe leuk. En dan wordt er weer even gewerkt in opperste concentratie. ‘Als je een hond hebt dan kun je hem ook missen… als ie dood is’, doorbreekt Ilse de stilte. Deze opmerking krijgt meteen de aandacht door de serieuze toon en de andere meisjes kijken op van hun werk. Maar Sofie neemt het onverwacht over: ‘Ik mis m’n echte vader ook. En dan moet ik huilen. Soms ben ik zo boos dat ik naar boven ga!’ Het laatste zegt ze met een onverwachte felheid. Even valt er een stilte.. Het bruggetje van huisdier naar vader vind ik vertederend. ‘Mijn opa is ook dood en meest persoonlijke gesprekken ontstaan iedereen moest huilen’, hoor ik een zacht stemmetje op onverwachte momenten naast me. Wat er daarna ontstaat tussen de meisjes aan tafel is zo bijzonder dat ik zelf bewust stil blijf om het niet te verstoren. Een gesprek over afscheid nemen, het verliezen van iemand die je dierbaar is, echtscheiding en wat machteloosheid doet. Je komt het niet zo vaak tegen; kinderen die zich in een groepje voor je ogen transformeren alsof ze ineens jaren ouder zijn. Serieus luisteren ze naar elkaar, stellen vragen en geven elkaar op een ontwapenende manier raad. De omgeving speelt even geen rol. Die wijsheid lijkt zo in strijd met de vrolijke hartjes en figuren op hun kinderkleding. Er komen een paar kinderen van buiten luidruchtig de groepsruimte binnen. En net zo plotseling als het kwam is de betovering ook weer verbroken. De meisjes zijn weer gewoon ‘pas zeven’ als ze, met nog rode wangen, samen schateren om de ‘stomme haren’ van een van de jongens die meteen de benen neemt. Als pm’er realiseer ik me weer eens hoe diep kinderen ongemerkt kunnen nadenken over moeilijke situaties. En zoals we als pm’ers al lang weten; de meest persoonlijke gesprekken ontstaan op onverwachte momenten. De kunst is om het te herkennen en er ruimte voor te bieden. Je moet ook aanvoelen wanneer het goed is om je als pm’er wat terug te trekken om kinderen zich vrij te laten voelen te vertellen wat ze willen, en voor zichzelf te houden wat ze niet willen delen op dat moment. Observeer ook of kinderen het gesprek daarna weer kunnen loslaten. Je kunt ouders daar ook bij betrekken door ze achteraf, eerlijk maar met tact, te informeren omdat het ook bij hen soms gevoelig ligt. <


This is a preview of a remote PDF: https://link.springer.com/content/pdf/10.1007%2Fs41189-018-0011-y.pdf

Bohn Stafleu van Loghum. Pijnlijk mooi, Kinderopvang, 2018, 23-23, DOI: 10.1007/s41189-018-0011-y