Głosić Chrystusa i nie ustawać

Sławomir Stasiak Głosić Chrystusa i nie ustawać Wrocławski Przegląd Teologiczny 24/2, 5-6 2016 WROCŁAWSKI PRZEGLĄD TEOLOGICZNY 24 (2016) nr 2 WROCŁAWSKI PRZEGLĄD TEOLOGICZNY ISSN 1231–1731 RADA NAUKOWA bp Andrzej Siemieniewski (przewodniczący) – Wrocław, ks. Bogdan Ferdek – Wrocław, Imre von Gaál – Chicago, ks. Józef Grzywaczewski – Paryż, Konrad Keler SVD – Warszawa, ks. Mariusz Rosik – Wrocław, ks. Stefano Tarocchi – Florencja, Gabriela Ivana Vlková – Ołomuniec, ks. Włodzimierz Wołyniec – Wrocław REDAKCJA Ks. Sławomir Stasiak – redaktor naczelny Anna Rambiert-Kwaśniewska – sekretarz redakcji 50-328 Wrocław, ul. Katedralna 9 tel. 76 72 44 165 e-mail: KOREKTA Lucyna Jachym SKŁAD I ŁAMANIE Andrzej Duliba Wersją pierwotną czasopisma „Wrocławski Przegląd Teologiczny” jest wersja papierowa. DRUK Drukarnia Tumska – Wrocław GŁOSIĆ CHRYSTUSA I NIE USTAWAĆ Benedykt XVI w encyklice Deus caritas est stwierdził: „U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie” (nr 1). Zatem spotkanie z Chrystusem nie jest jedynie inspiracją do właściwego kierowania swoim życiem, lecz wydarzeniem decydującym o zbawczych skutkach tego spotkania. Skutki te nie mogą jednak pozostać prywatną sprawą indywidualnego człowieka, a Ewangelia wręcz z natury rzeczy domaga się tego, aby była głoszona. „Przekazywać wiarę oznacza stwarzać w każdym miejscu i w każdym czasie warunki, aby mogło dojść do owego spotkania między ludźmi i Jezusem Chrystusem. Wiara jako spotkanie z osobą Jezusa ma formę relacji z Nim, wspominania Go (w Eucharystii) oraz kształtowania w sobie mentalności Chrystusa, w łasce Ducha. […] Sam Kościół nabiera własnej formy właśnie poprzez realizację tego zadania głoszenia Ewangelii i przekazywania wiary chrześcijańskiej” (Nowa Ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej – Lineamenta 11). Tej misji Kościoła służy praca teologów, którzy podejmują refleksję nad rozwojem Objawienia w aspekcie biblijnym, dogmatycznym, filozoficznym, pastoralnym, historycznym i kanonicznym. Owocem tej refleksji jest kolejny numer naszego czasopisma. W jego pierwszej części przedstawiamy trzy artykuły poświęcone zarówno interpretacji tekstów biblijnych (uzdrowienie niewidomego), jak i studiom na temat pojęć nowotestamentowych (aramejskie osobowe nazwy własne w greckim tekście Nowego Testamentu), a także prezentacji miejsc biblijnych (Cypr – wyspa ewangelicznej siejby poprzez wieki). Na drugą część składają się dwa teksty podejmujące refleksję nad dogmatem chalcedońskim i filozoficzno-egzystencjalną anatomią choroby, cierpienia i śmierci. Trzecia część została poświęcona zagadnieniom dotyczącym teologii duchowości. Szczególne znaczenie dla środowiska teologów wrocławskich ma refleksja nad miłosierdziem chrześcijańskim w nauczaniu Sługi Bożego ks. Roberta Spiskego, 6 TEOLOGIA BIBLIJNA Ks. Sławomir Stasiak założyciela Zgromadzenia Sióstr św. Jadwigi. Pozostajemy jednak wciąż otwarci na uniwersalny charakter studium teologii duchowości, a świadczy o tym opracowanie poświęcone złotemu wiekowi mistyki angielskiej. Owocem badań w dziedzinie teologii pastoralnej jest artykuł na temat roli i znaczenia osób niepełnosprawnych we współczesnej rodzinie. Czwarta część to różnorodna refleksja historyczna. Jej owocem są artykuły poświęcone działalności metropolity Szeptyckiego na rzecz zjednoczenia Cerkwii, zabiegom biskupa Tomasza II o auxilium brachii secularis przeciw księciu Henrykowi IV Probusowi w 1287 r. oraz przedstawienie myśli ojców założycieli Unii Europejskiej. Rzecz uzupełnia opracowanie poświęcone księgom parafialnym w świetle obowiązujących przepisów. Szczególną część niniejszego zeszytu stanowią materiały zaprezentowane w ramach Wrocławskich Dni Duszpasterskich przez teologów z naszego środowiska, a także spoza niego. Wielość zaprezentowanych czytelnikom tekstów wskazuje na szeroki wachlarz podejmowanych badań naukowych – zarówno przez środowisko związane z Papieskim Wydziałem Teologicznym we Wrocławiu, jak i teologów z różnych ośrodków teologicznych w kraju i za granicą. Cieszymy się, że nasze czasopismo może służyć również doktorantom, którzy na jego łamach, pod kierunkiem opiekunów naukowych, przedstawiają swoje pierwsze próby badań naukowych. Ks. Sławomir Stasiak Redaktor naczelny WROCŁAWSKI PRZEGLĄD TEOLOGICZNY 24 (2016) nr 2 ks. Piotr Ostański TY BĘDZIESZ NAZYWAŁ SIĘ KEFAS (J 1, 42). KEFAS I INNE ARAMEJSKIE OSOBOWE NAZWY WŁASNE W GRECKIM TEKŚCIE NOWEGO TESTAMENTU Na łamach „Wrocławskiego Przeglądu Teologicznego” ukazał się w roku 2015 artykuł zatytułowany Języki używane przez Jezusa na tle sytuacji językowej w rzymskiej Palestynie1. Autor nakreślił w nim realia językowe w Palestynie za czasów Jezusa i stwierdził, iż wielu mieszkańców tych terenów było trójjęzycznych: mówili po aramejsku, hebrajsku i grecku2. Trudno jednak dziś rozstrzygnąć, jaki był zasięg społeczny i terytorialny tych języków, w jakiej zależności pozostawały do siebie język hebrajski i aramejski oraz jaką rolę odgrywał w Palestynie język grecki3. Prezentowane tu opracowanie jest kontynuacją tamtego studium. Nie można mieć wątpliwości, iż Jezus jako palestyński Żyd znał język aramejski4. Był to z pewnością Jego język ojczysty5 i zapewne w tym języku nauczał Zob. P. Ostański, Języki używane przez Jezusa na tle sytuacji językowej w rzymskiej Palestynie, „Wrocławski Przegląd Teologiczny” 23 (2015), nr 2, s. 45–74. 2 Por. C. Arnould-Béhar, La Palestine à l’époque romaine, Paris 2007; A. Tresham, The languages spoken by Jesus, „Master’s Seminary Journal” 20 (2009), nr 1, s. 93. 3 Por. P. Muchowski, Język codzienny Judei w I i II wieku w świetle rękopisów znad Morza Martwego, „Scripta Biblica et Orientalia” 2 (2010), s. 131. 4 Por. R. Bartnicki, Dzieje głoszenia słowa Bożego. Jezus i najstarszy Kościół, Kraków 2015, s. 75. 5 J. Barr sugeruje, że dla ustalenia ojczystego języka Jezusa należałoby przełożyć Ewangelie z greckiego na aramejski i hebrajski. Ten z tekstów, który okazałby się najbardziej zrozumiały, byłby językiem ojczystym Jezusa. Por. J. Barr, Which language did Jesus speak? Some remarks of a semitist, „Bulletin of the John Ryland Library” 53 (1970), nr 1, s. 14–15. Okazuje się, że przekład Nowego Testamentu na hebrajski pozwala wyjaśnić wiele trudnych miejsc tekstu. Por. D. Bivin, R. Blizzard, Understanding the Difficult Words of Jesus, Arcadia 1983, s. 79–91, 119–169. 1  (...truncated)