Błogosławiony ks. Franciszek Drzewiecki orionista z Włocławka

Flavio Peloso Błogosławiony ks. Franciszek Drzewiecki orionista z Włocławka Studia Włocławskie 4, 355-358 2001 „STU D IA W ŁO CŁA W SK IE” 4 (2 0 0 1 ) KS. FLAVIO PELOSO, FDP* BŁOGOSŁAWIONY KS. FRANCISZEK DRZEWIECKI ORIONISTA Z WŁOCŁAWKA We Włocławku, w parafii Najświętszego Serca Jezusowego, prowadzo nej przez księży ze zgromadzenia założonego przez bł. Alojzego Orione, w roku 1996 otworzone zostało prywatne liceum ekonomiczno-menedżerskie. Dnia 18 lutego 2001, w piątą rocznicę założenia szkoły, nadano jej imię bło gosławionego Franciszka Drzewieckiego, orionisty, jednego ze 108 męczen ników - ofiar nazistowskiego prześladowania, beatyfikowanych przez Jana Pawła II dnia 13 czerwca 1999. Warto z tej racji ukazać błogosławionego Franciszka Drzewieckiego jako wychowawcę. W modlitwie za przyczyną błogosławionego Franciszka Drzewieckiego czytamy: „O Boże, dobry i troskliwy Ojcze, dziękujemy Ci, że nam dałeś w błogosławionym Franciszku Drzewieckim świetlisty przykład kapłana cał kowicie oddanego dziełu Chrystusa i Kościoła poprzez wychowanie młodzie ży i miłość do najmniejszych, ubogich i ludu”. Kim jest ów Błogosławiony,1 który dał świetlany przykład poprzez wy chowanie młodzieży? Franciszek, urodzony w Zdunach (koło Łowicza) 26 lutego 1908 r., jako dorastający chłopiec wstąpił do seminarium w Zduńskiej Woli, aby zreali zować swoje powołanie kapłańskie i zakonne w Małym Dziele Boskiej Opatrzności, założonym przez błogosławionego Alojzego Orione. Po szko le licealnej i studiach filozoficznych, w 1931 r. wyjechał do Włoch, do domu macierzystego Zgromadzenia w Tortonie, by odbyć nowicjat oraz studia teo logiczne. Został wyświęcony na kapłana 6 czerwca 1936 r. Księdzu Franciszkowi, neoprezbiterowi, w 1936 r. została powierzona opieka nad grupą 20 kleryków z gimnazjum, w Małym Kottolengo Księży Orionistów w Quarto Castagna, w Genui. Wielu z nich zostało kapłanami. Modlitwa, nauka, praca fizyczna, służenie potrzebującym w Kottolengo (tzw. buoni figli - „dobre dzieci”) - wszystkie te zajęcia pulsowały w rytmie życia surowego, ale wielkodusznego i braterskiego. W Genui, tak jak w in355 nych miejscach, widok kleryków, którzy nie tylko uczyli się, ale również w brudnych fartuchach pchali taczki, kopali doły, grabili siano i wykonywali inne prace fizyczne, budził najczęściej podziw i szacunek, ale czasem wywo ływał krytykę. Dla Księdza Orione było to „święte utrudzenie” - bardzo waż ny element wychowawczy i apostolski! Ksiądz Franciszek też uznał jego wartość i próbował zaszczepić go swoim młodym wychowankom. W Genui Ks. Franciszek bardzo szybko zaskarbił sobie szacunek i przy wiązanie młodych kleryków, poprzez szlachetność, spokój i opanowanie. Gerardo Durante, jeden z kleryków, wspomina: „Zawsze próbował rozłado wać napięte sytuacje. Miałem bardzo żywe usposobienie. I jeżeli nawet ja nie zdołałem go zdenerwować - mówi to samo za siebie! Czuliśmy, że pra gnie naszego dobra, jak ojciec”.2 Inny kleryk, Emilio Chiocchetti, daje takie świadectwo: „Nasz dyrektor był zawsze troskliwy i czuwający, poza tym uprzejmy, przystępny i powścią gliwy. Bardzo dbał o porządek i czystość; starałem się ze wszystkich sił, aby go zadowolić. Był bardzo dobry, i to dobrocią, która wzbudzała we mnie wielki szacunek i podziw. Czuliśmy się ożywieni jego czujną obecnością, interesującą, i mogę powiedzieć - kochającą”.3 W grudniu 1937 roku ks. Drzewiecki wrócił z Włoch do Polski. Pełnił funkcję prefekta w kolegium w Zduńskiej Woli. Ks. Jan Borowiec, jego uczeń, wspomina: „Czekaliśmy z utęsknieniem na dzień jego przyjazdu. Przybył w grudniu, niespodziewanie, bez hałasu; tak że nie mogliśmy mu nawet przy gotować kwiatów na powitanie. Zabrał się szybko do obowiązków prefekta, katechety oraz do pracy duszpasterskiej w kościele i w Kolegium. Był moim prefektem i wychowawcą przez ponad rok w Kolegium w Zduńskiej Woli. Mimo że spełniał ten obowiązek przez tak krótki czas i tak dawno temu, po został żywo w mojej pamięci, nawet w szczegółach”.4 Chłopcy postrzegali ks. Franciszka jako osobę bliską, godną zaufania: „Nie pozwalał, byśmy uzależniali się od własnych słabości czy też przejmo wali złośliwością innych. Ksiądz Drzewiecki był naprawdę dobrym człowie kiem. W słowie «dobry» zawierają się wszystkie cechy tej szlachetnej osobowości. Czuliśmy, że w nim zawsze znajdziemy obrońcę, który nie po zwoli, by ktokolwiek nas skrzywdził”.5 W Zduńskiej Woli ks. Drzewiecki zajmował się także grupami młodzie ży i działalnością duszpasterską: uczył religii, organizował przedstawienia o charakterze religijnym. Julianna Grzędziak miała trzynaście lat, gdy poznała ks. Franciszka: „Odprawiał Mszę św. z wielkim nabożeństwem. Mówił czę sto o Bożej Opatrzności, o świętych; opowiadał o Ks. Orione na każdym spo tkaniu «Krucjaty Eucharystycznej», której był prefektem”.6 356 W czerwcu 1939 r. ks. Drzewiecki zostaje przeniesiony ze Zduńskiej Woli do parafii oriońskiej we Włocławku. W swoim Notesie zostawił punkty na temat napotkanej sytuacji i swoje plany kapłańskie: „Rozmyślałem i ciągle myślę o ubogich naszej parafii, szczególnie o tych z Grzywna, aby zanieść im chociaż słowo pociechy. Biedni ludzie! Bardzo się wzruszyłem, widząc ich sytuację. W małym, bardzo niskim pokoiku zobaczyłem ojca leżącego na łóż ku, był sparaliżowany od 6 tygodni. Wokół sześcioro dzieci. Najstarsza dwu nastoletnia dziewczynka cierpiała na chorobę oczu, nie mogła patrzeć na światło, ciągle płakała. Inne dzieci wychudłe, nagie, głodne, chore na robaki. Matki nie było, wyszła przed trzema tygodniami w poszukiwaniu pracy i Chle ba. Bardzo się wzruszyłem. Przypadków takich jak ten jest wiele. Biedni lu dzie! Wielodzietne rodziny bez pracy i chleba. Głód jest złym doradcą. Gdyby było można pomóc tym ludziom, jakże byliby zadowoleni i dobrzy. Ile zła można by uniknąć! Na przykład dziewczyny schodzą na złą drogę, tłumacząc się, że są do tego zmuszone. Poza dobrymi ludźmi są też źli, komuniści. Gdy wracałem z Grzywna, płakałem całą drogę i modliłem się do Pana”.7 Siostra Maria Gabriela Stachurska była wtedy młodą aspirantką przygo towującą się do życia zakonnego w Zgromadzeniu Sióstr Orionistek, gdy spo tkała się z ks. Franciszkiem: „Moje pierwsze spotkanie z ks. Drzewieckim miało miejsce z okazji uroczystości zakończenia roku szkolnego «Ochronki» dla dzieci z Grzywna. Obserwowałyśmy z ciekawością nowego księdza: był poważny, uprzejmy, grzeczny w słowach i zachowaniu. Nie szukał pierwsze go miejsca, lecz usuwał się w cień. Swą postawą wzbudzał autorytet dla sie bie i dla stanu kapłańskiego. Na zakończenie ks. Franciszek wygłosił króciutkie przemówienie: «Tak, siostry, przez waszą pracę z dziećmi kapłanom łatwiej dojść do rodziców, a więc dziękujemy». Cieszyłyśmy się, że doceniono naszą pracę. Po rozejściu się dziewcząt, chwilę porozmawiałyśmy z księżmi o naszej pracy w oratorium. Za zachętą ks. proboszcza, ks. Drzewiecki obiecał po wakacjach pomoc w prowadzeniu pracy wychowawczej wśród dziewcząt z Grzywna. Byłyśmy zadowolone, że w nowym roku szkolnym nasza praca w (...truncated)